(bebürgen)
(bebürgen)
mnd. mnl. beborgen, -burg-; fries. biburgia
I
Sicherheit leisten; auch reflexiv
-
he mach sick by syneme gude wol beborgen1270 HambStR. II 5
-
dat hio et biburgie da kynden also gued weer toe iouwenoJ. Richth. 429 Faksimile
- Lasch-Borchling I 154
II
etwas (durch Bürgen) sicherstellen
-
swelk man heft drier punde werd erfhaftiges gudes unbekumert, de mach wol sinen hals beborgen1300 BrschwUB. I 24 Faksimile
-
manen syne penninge schulde ihn den olden und nien lande, de em beborget iss1430 OstfriesUB. I 363 Faksimile
-
Der Vormund soll beburghen al goet dat die kindere hebbenoJ. ZwolleStR. 131
- MnlWB. I 162 Faksimile
- MnlWB. I 604 Faksimile
III
jemanden Bürgen stellen lassen, Sicherheit leisten lassen
-
dan soelen de scepen dien ghast beborghen dat hi eene soene sal nemen1356 KampenStR. I 48 Faksimile
- MnlWB. I 604 Faksimile