beikommen
beikommen
nd. bikomen
I
I 1
zusammenkommen
-
bi to comen end te vergaderen1417 CleveStR./ZRG. 9 (1870) 429 Faksimile
-
ein beikommen thuin1481 KölnChr. III 931 Faksimile
- 1742 Siegel,CJCamb. I 338 Faksimile
III
zukommen
-
ene M. ... renthe, de deme koster ... bikumpt1506 KielErbb. 212 Faksimile
- 1572 Stallaert I 246 Faksimile
-
bröcke ..., dat den gemeinen bögern belanget unde mag bikamen1593 Michelsen,Dithm. 209 Faksimile
- Lasch-Borchling I 274
- Schiller-Lübben I 333 [anderer Meinung] Faksimile