bewenden

got. bivandjan, and. bi-uuendian, ahd. biwenten, mnl. bewinden, bewennen
I zuwenden, übergeben
I – verheiraten
  • er kunde ze nieman sin tohter baz bewenden
    oJ. Gudrun/MhdWB. III 692
II verwenden, an sich bringen
II – anlegen
III abwenden, vermeiden
  • ist ouch das ainer ain messer zukt, und nit bewendet, der soll fierzechen tag umb die burger abkoffen umb ain pfundt
    1330 Neukilch/GrW. I 297 Faksimile
  • das er dasselbe woell melden ... und ... nach seinem vermögen bewenden ongeverde
    1464 QStBayreuth 2 Faksimile
  • so ... die amptlütte sollichs nit bewenden und fürkomen
    1509 FürstenbUB. VII 378 Faksimile
IV mit etw. bewendet werden jemanden eines Vergehens überführen
  • item so wol hyr baven dede und anders leverde, ..., de schall, so vakin he gelt vorborth, so he darmede bewanth warth ..., vor islycke reyse gebraken hebben 50 gulden munte
    1540 Bergenfahrer 219
V unpersönlich: verbleiben, beruhen
  • in gleichem sollen alle überfäll ... bei ihren gerechtigkeiten ... bewenten und verbleiben
    16. Jh. ÖW. IX 77 Faksimile
  • dies begehren auf sich selbst bewenden werde
    1630 Stuttgart/FreibDiözArch. 23 (1893) 238 Faksimile
V – etwas auf sich beruhen lassen

Bewenden