Gediede – Deutsches Rechtswörterbuch (DRW)

I Fremder, Richtbürger; auch adjektivisch

eenen poortere van G. es onghehauden een blijven te geven jeghens eenen ghedijden man
1376 CoutGand I 550 Faksimile
elc waent dat zulke persone ghediede zijn
1431 CoutGand I 604 Faksimile
aulcuns non estans bourgois d' icelle ville que lon appelle ghediedde
1540 CoutAudenaerde I p. 17
gheen poorters van A. ... zijnde, die men naemt gedijde
1618 CoutAlost 8 Faksimile
gedijde ende vremde aldaer nyet residerende
1619 CoutFrancBruges I 40
de ghedijde enen poorter quetsende, daer bloet loopt
oJ. Meijers,LigurErfr. III 2, 228
twe ghedijde residerende binnen der vornoemde stede
oJ. Meijers,LigurErfr. III 2, 228

I – von Sachen: einen Fremden betreffend, nicht zur städtischen Rechtspflege gehörend

van successie, van gronden, van erfven ende conttheillen naer de costume van ghedijdde ende non poortelicke sterfhuusen
oJ. Meijers,LigurErfr. III 2, 222
als [die scepenen van deser stede] de zake ghediede bevinden
oJ. MnlWB. II 1057 Faksimile

II Außenbürger; Bürger, die das Recht haben, außerhalb der Stadt zu wohnen?

vgl. Diet, Gediet

so wie in dit gulde commen sal, moeter inne comen als gediit siinde
oJ. MnlWB. II 1057 Faksimile