(infeudare)
(infeudare)
I
belehnen
-
ut nonale sibi, quo ab ipso ... infeodatus erat, resignaret1174 SalemUB. I 31
-
nullus episcopus potest dare vel infeodare alicui homini bannum persone sui ipsius1188 MGConst. I 460 Faksimile
-
ecclesiam reddendam indempnem ... per eos, quibus dictas possessiones infeuodare decreuerimus1219 RappoltsteinUB. I 67 Faksimile (PDF)
-
nos eciam partes illas ... vendere vel infeudare cuiquam non debemus1233 PreußUB. I 1 S. 78
-
episcopus contulit duci ... in feodo bona illa, ... que de jure infeodare potuit1283 HannovUB. 44 Faksimile
-
villam Karmin ... volumus et debemus ... recipere et habere in pheudum et inpheudari per eundem [abbatem]1385 CDPolon.³ III 561
II
part. perf., pass., m.,
der Belehnte
-
si quis infeudatus sua incuria vel negligentia per annum et diem steterit, quod feudi investituram ... non petierit, ... feudum amittat1154 MGConst. I 208 Faksimile
-
quocumque autem modo, sive etiam ex morte infeodati, principi ecclesiastico feodum aliquod vacare contigerit1220 MGConst. II 90 Faksimile
-
ministeriales et alios impheudatos1236 MGConst. II 271 Faksimile