kennlich, adj., adv.
kennlich, adj., adv.
überwiegend mnl. u. mnd.
bekannt (auch im Sinne von hergebracht), offenkundig, deutlich, kenntlich, häufig in der synonymen Paarformel kund und kennlich
bekannt (auch im Sinne von hergebracht), offenkundig, deutlich, kenntlich, häufig in der synonymen Paarformel kund und kennlich
-
ein deil sprigghit, it si sin kenligh reht1258 Köln/CorpAltdtOrUrk. I 72
-
dese mesdade moeten wesen kenlic gemaect den scepenen1265 ChartPierreGand I 342 Faksimile
-
condt ende kenlyck sy allen luden, die desen brief sellen sien1283 HollandOrkB. Suppl. 164
-
mer en machs die rechter mit scepenen of poirterkennes niet op hem kenlic machen, dat hy die ondaet, die hy hem aenleit, ghedaen heeftum 1400 BrielRb. 198 Faksimile
-
ware ..., dat kenlyke nootsaken op ten ... dyck quamen, soo mochte onse dyckgrave de klocke doen slaen1405 Mieris IV 15
-
wanneer een man een pant wijst voor zijn schult, als hi ghevangen wordt, so moet hi dat pant kenlic maken, dattet zijn is15. Jh. Fruin,Dordrecht I 222 Faksimile