Künneling, m.
Künneling, m.
zu
Künne
Abkömmling, Verwandter, Landsmann
-
duo Joseph duo alt wart ... und er firstuont, daz ime nahot der tot, duo hiez er ime giwinnin sini chunelingi1060/80 GenesisW. 84, 8
-
contribules cunelinge11. Jh. AhdGl. III 271 Faksimile
-
morgene ... gesach er ... einen strît / uon zwein hûsgenozzen / ... zů dem einem er sprach: / durch waz tůst dû ungemach / dîneme chunnelinge?1120/30 Exod.(Papp) V. 301
-
der hêre ist min konlincMitte 12. Jh. Rother V. 3414
- um 1172 PfaffeKonrad V. 8764
-
populares chunnelinge12. Jh. AhdGl. II 548 Faksimile