Land(es)frau, f.
Land(es)frau, f.
I
Herrin eines Landes oder, etwa als Edelfrau, eines best. Gebietes
vgl.
Landesfürstin
-
ir sit sô rehte schoene, ir möhtet krône tragen. ob ez iu wol möhte von erbe her behagen, ir soltet landes vrouwen sin mit grôzer êreMitte 13. Jh. Kudrun(Symons) 1222 V. 3
-
domina S. dy lantfrowe de duobus mansis dat duos modios siliginis1402? MeißenUB. 181 Faksimile
- 1405 SchweizId. I 1250 Faksimile
- 1471 NijmegenStR. 155 Faksimile
-
deer mey neen frow secka riuchta als oer soenlyoed, hit ten se, dat hio also machtich se, dat hio wr hals ende wr haud riucht, als een landesfrow1480/81 JurFris. I 154 Faksimile
-
een frow mey foerspreke wesse, dat sint machtige landes frowen, ende oers neen frowen, byhala om secken, dyr dat riucht fan seyt, als ma in da glosa fynda mey1480/81 JurFris. I 198 Faksimile
-
de eddele vrowe Thede, gravynne unde landesfrowe Oestfrieslandes1484 OstfriesUB. II 217 Faksimile
- 1757 ZSchles. 7 (1866) 64
-
einer jeweiligen baierischen landesfrau als des stifts oberstvorsteherin1785 KurpfSamml. IV 817 Faksimile