(Luo), f.

nur mittelhochdeutsch in der mitteldeutschen Form lu belegt, zur indogermanischen Wurzel *lā- "verborgen, versteckt sein"
Nachstellung
  • uf ist der uble morder vru zu dem loube und zu der lu
    1338 Hiob/DTexte 21 V. 9696 [ebd. V. 15060]