1mangeln, Verb
1mangeln, Verb
fehlen, nicht vorhanden sein, mit Genitiv: entbehren
vgl.
fehlen (VII)
I
von Sachen oder Eigenschaften; jemand mangelt etwas auf jemanden "jemand hat gegen jemanden eine Klage vorzubringen"
vgl.
2Mangel (II 1)
-
ist es, das ein lantman einen burger ... in der stat ... slecht, ... der mangelt unser gnaden [gracia nostra carebit]1347 SchlettstStR. 41 Faksimile
-
were ... deß gestorben ehegemechts guetts ... nichzit vorhannden, so muͤessen sie [Kinder] manglenAnfang 16. Jh. Fischer,Erbf. II 238 Faksimile
- 1517 PfälzW. I 284
- 1519 SchwyzLB. 63 Faksimile
-
wo der stück odder puncten eins fälet oder mangelt wer der sententz vnd vrtheyl nichtig1530 Schenck,GerichtsO.(Günther) 30
- 1573 Nostitz,Haushaltb. 37 Faksimile
-
kein buͤrger soll den andern mit blosser wehr ausfordern, da aber einem etwas auff den andern mangelt, soll ihn vor dem rathe beclagen1597 PeineStat. 246 Faksimile
- 1614 BernStR. VIII 2 S. 742
- 1709 Mutach 112 Faksimile
- 1801 RepRecht IX 181 Faksimile
- 1811 ÖstABGB. § 265 Faksimile
- 1830 Puchta,Justizämter II 408 Faksimile
II
von Personen
vgl.
2Mangel (II 2)
-
als enige van den twelff personen schepen wesende mangelen off ontbrek ... durch affsterven off anders, so stellen die meistere ... twe off vier personen . .., na gelegenheit der personen so mangelen, op ein cedel1563 NijmegenStR. 210 Faksimile
- 1587 JbOldenb. 17 (1909) 270 Faksimile