mannire, Verb
mannire, Verb
Frankolateinisch, zu Etymologie und Sache vgl. HRG. III 244ff.
vor Gericht laden; im fränkischen Recht das Laden des Beklagten durch den Kläger, aber auch durch richterlichen Befehl, und "im Zeugenbeweis das Laden der Zeugen zum Beweistermin durch den Zeugenführer" LRib.(Beyerle-Buchner) 198
vor Gericht laden; im fränkischen Recht das Laden des Beklagten durch den Kläger, aber auch durch richterlichen Befehl, und "im Zeugenbeweis das Laden der Zeugen zum Beweistermin durch den Zeugenführer" LRib.(Beyerle-Buchner) 198
-
de manire. si quis ad mallum legibus dominicis manitus fuerit et non uenerit507/11 PLSal.(MGH.) 18 Faksimile
-
tunc m(a)niat graphio eum inter noctes quadraginta et duo561/84 PLSal.(MGH.) 263 Faksimile
-
si quis testes ad mallo ante centenario vel comite, seu ante duci, patricio vel regi necesse habuerit, ut donent testimonium, et fortasse testes noluerint ad placitum venire, illi, qui eum a necessarium habet, manire illos debet, ut testimunium, quod sciunt, iurati dicant1. Hälfte 7. Jh. (Hs. 8. Jh.) LRib.(Beyerle-Buchner) Tit. 51, 1 (S. 102) Faksimile
-
quia non habent domos, ad quas secundum legem manniri et banniri possint, dicunt, quod de mannitione vel bannitione legibus comprobari et legaliter iudicari non possunt864 Cap. II 313 Faksimile
-
ad mallum uos manneo ut in mallo proximo ueniatis et uos de lege dicatur quod obseruare debetis2. Hälfte 9. Jh. PLSal.(MGH.) 259 Faksimile
-
mannire: menan: bannan11. Jh. LRib.(Beyerle-Buchner) 198 Faksimile
- 1114/18 Liebermann,AgsG. 573