2(resten), v.
[Ergänzung zur Druckversion]
2(resten), v.
[Ergänzung zur Druckversion]
[Ergänzung zur Druckversion]
zu
rasten
I
ruhen
-
forþam he nah æfter forðsiðe cristenra manna gemanan ne on gehalgedan lictune to restene [nach seinem Tode hat er (ein Ungläubiger) weder Gemeinschaft von Christenmenschen noch auf geweihtem Friedhofe zu ruhen]um 1027 Liebermann,AgsG. I Cn 22, 5
II
sterben
-
hwene sa ma slait iefta vndat, thet hi altherfon wert in ther jecht ief in ther fallanda secht, sa ach hi bi riuchta thet halue ield aldervmbe, thet hi heth tha serlike deda and thet scomelike ewel, want hi mei to lesta den dath theron resta [wenn man jemanden (so) schlägt oder verwundet, daß er dadurch die Gicht oder die Fallsucht bekommt, so gebührt ihm Rechtens das halbe Wergeld, deswegen, weil er das schmerzhafte Ungemach und das beschämende Übel hat, denn am Ende kann er daran des Todes sterben]1. Hälfte 15. Jh. FivelgoR. 130 Textarchiv: FivelgoR. 130
III
von der Rechtsprechung: ruhen
-
dat si riucht: dat in dyo onlege tyd so aegh dat riucht to resten, dat sint tween monen ... so rest dat riucht, hit ne were bij beda iggena willa, so mey dij riuchter laya ende riuchta in der tyd1480/81 JurFris. I 44 Faksimile