Selbstturst, f.? m.?
Selbstturst, f.? m.?
auf Selbstturst aus eigenem Entschluss; aus Eigenmacht, Willkür
-
B. schuldiget D.S., daz er sich uff selbisttorst underczogen habe ettlicher zcinße1474 PössneckSchSpr. I 46
-
daz dyselbin gesinde ... ane orloup wedder yrer hern willen unde ane alle schulde uff selbisttorst enwegkgezcogen1474 PössneckSchSpr. I 244