singulär, adj., adv.

generalijc ghij sult weten, dat die getuygen zijn geheeten singulaer te zijn

een gewoente, simpelijc geallegeert, ende niet notoir oft openbair onderhouden genoemt, sal men thoenen met singulieren getuygen

is die successeur e[e]n successeur universel als een erfgename, soe sal die execucie tegen hem gedaen wordden, gelijc tegen den principaelen, sonder ander proces. is oic die successeur een successeur singulier, als is een cooper oft een legatarijs, ende hij successeur is int goet oft dinc dair die sentencie op gegaen is, zoe sal insgelijcx tegen hem die executie gedaen wordden, gelijc tegen den principalen

daß die zeugen singulares oder einzelich, das ist, wann jeder etwas sonders aussagt und kheiner mit dem andern einstimbt noch seines mitzeugen aussag becrefftig

ende is ondersceyt tusschen conspiracie ende monopolium, want monopolie is alleen van saken voirtgestelt onder tvolck dienende tot hueren singulieren profijtte

dat private personen geheeten zijn diegeene, die niet en zijn gestelt in enniger digniteyt, ende alsoe is dat recht privaet geheeten, dat principalijc behoirt tot elcx singulier proffijt, als gevalt in voirwairden ende convencien van singulieren oft besunderen personen

als in actione reali et proprietatis, elc van den partijen, te weten, dat godshuys ende singulier persoen hem funderen in ghijften oft coope gedaen van anderen dan van den prince, soe behoirt die sake ten lantrechte

weil dieselbe [grafen] mit reichs-guͤtern versehen und einen sonderlichen anschlag haͤtten, koͤnne man ihnen, gleich andern grafen und herrn, ein singulare votum verstatten

das saͤchsische land-recht ist hierinn singularis, indem es die nobiles, einen mann von ritters-arth excludiren will