strumpeln, v.

I stolpern, straucheln; hinken
  • die daer recht op hare bene in gaen, die comen daer dicke weder uut al vallende ende al strukelende [aL.: strompelende]
    15. Jh. MnlWB. VII 2333
  • ein voet af, ein half lyff, stot he an, eder geit strumpelnde, ein dorde part lywes
    um 1518 OstfriesLR.(Wicht) 768 Faksimile
  • [bi Halle wart dem camerboden] so lef gedan, ... dat he von der clappen strumpelde und vel int water und verdrank
    um 1563 OldecopChr. 548
II wie stammeln
  • is't sake, dat dese man strumpelt in sijn eedt ende u niet volkomentlijck na en seyde, dat hy sijn verhael sal hebben eenwerf
    1531/61? Kennemerland 209 Faksimile
III fehlgehen, misslingen
  • eyn erbar radt wil ock einen yderen trulick gewarnet hebben, ernstlicke gebeidende, nymanth sick verdriste, syn handt an den boͤdell, so ydtwes ym richtende strumpelde und feilde, do strecken
    1532 Soest/Sehling,EvKO. 22 S. 443