Strunk, m.

I dicker Pflanzenstängel; Pflanzen-, Baumstumpf; Wipfel und Strünke alle Bäume
bdv.: Stumpf (I)
  • ghyene struncke ... twerpenn: ... nyemant en sall onnyge stroncke vnkruyth vuylycken offt anders inder stadt graeuenn werpenn by eyn koer
    1518 DuisburgStR. IX 7
  • [weisen die scheffen einem abt in dem dorff F.] zu bann und mann, grund und erb, naß undt trücken, dührr und grün, auff der erden und under der erden, den fluck in der lufft, büsch und wälde, wege, wippel und strünck, wasser und waydt
    1541 LuxembW.(Majerus) IV 250
II Familienstamm
  • die strunc, daer si af comen was, dat waren na die werelt wise geheeten riddren
    um 1280 MnlWB. VII 2333
III wie Strumpf (II)
  • als hi hem één hooft of sloech, soo wiesser vier weder wt den stronc
    um 1350 MnlWB. VII 2333