(tobendig), adj.

I geisteskrank, tobsüchtig (I)
  • krancken, de utsettesch weren edder dat vallend ovel hedden edder de ghans rasendich edder dovendich weren, so dat men de sluten unde vorwaren moste, enschal men dar [in dat hospital] nicht innemen
    1440 HildeshUB. IV 376 Faksimile
II wütend, zornig
  • do wart de abbet dul unde dovendich, unde wolde de rechticheyt nicht holden vor eyn rechtscheding
    1514 BrschwSchichtb. 407 Faksimile